Svjatoslav dronk zijn koude thee op.
De barman keek scheef naar hem — de enige klant.
— Man, we gaan dicht.
— Maar jullie zijn toch 24 uur open!
— Technische pauze.
Twee uur.
Hij moest weer naar buiten, de regen in.
De koffer was doorweekt en bijna niet meer te tillen.
Een wieltje brak meteen af bij het eerste putdeksel.
Svjatoslav sleepte de koffer over het asfalt en liet een nat spoor achter.
Als een slak, dacht hij.
Een dakloze slak met al zijn bezit.
Hij vond een bushalte en ging onder het afdak zitten.
Zijn telefoon: vijf procent batterij.
Laatste poging.
Hij belde Vitalina.
— Wat wil je, klootzak?
— Vita, laat me uitleggen…
— Uitleggen wat?
Dat je getrouwd bent?
Dat je me een half jaar hebt voorgelogen?
Dat oom nu niet meer met me praat door jou?
— Ik ga scheiden!
We zijn samen!
— Jij bent een werkloze, arme mislukkeling.
Je hebt geen appartement, geen auto, geen geld.
Ik heb je niet nodig.
— Maar je zei dat je van me hield!
— Ik hield van een succesvolle manager met een appartement in het centrum.
Niet van een zwerver met een koffer.
Bel me nooit meer.
De telefoon viel definitief uit.
Svjatoslav zat bij de bushalte en luisterde naar de regen.
Af en toe reed er een nachtbus voorbij, maar hij had niet eens geld voor een kaartje.
In zijn zak vond hij een gekreukeld visitekaartje.
A teljes főzési lépésekért lapozz a következő oldalra, vagy kattints a Megnyitás gombra (>), és ne felejtsd el MEGOSZTANI a Facebook-ismerőseiddel.
